از دیرباز تاکنون نویسندگان و سخن پردازان گلها را زبان احساس
نامیده اند و از زبان حال گلها تعبیراتی لطیف و شاعرانه بوجود آورده
اند. به عقیده آنان هر گلی نماینده احساسی است و می تواند
مکنونات قلبی اهدا کننده گل را آشکار کند.
گل سرخ : عشق آتشین مرا بپذیر.
غنچه گل : برای نخستین بار قلبم به خاطر تو لرزید.
گل میخک : قلبم را به تو تقدیم میکنم.
گل شقایق : زندگیم فقط به خاطر عشق توست.
گل بنفشه : همیشه به یاد من باش.
گل اطلسی : نمیدانم مرا دوست داری یا نه؟
گل محمدی : ترا از صمیم قلب می پرستم.
گل شب بو : در شب مهتاب رویت را می بوسم.
گل همیشه بهار : عشق تو برای همیشه در قلب من رخنه کرده.
گل داودی : از صدای دلپذیر تو لذت می برم.
گل اشرفی : این هدیه را از من بپذیر.
گل اقاقیای سفید : عشق پاک نتیجه اش ازدواج و خوشبختی.
گل میمون : یک بوسه می خواهم نه بیشتر.
گل یخ : از عشق تو ناامیدم.
گل تاج خروس : از دوریت سرگردان شده ام.
گل لادن : گاهی از من یاد کن.
گل سفید : میسوزم و میسازم.
گل مینا : بی وفا به دلداده خود رخم نکردی.
گل کامیلیا : فداکاری در راه عشق خوشبختی می آورد.
گل زرد : از تو بیزارم.
گل نسترن : شهرت را بر عشق رجحان دادی.
گل ساعتی : در واپسین دم زندگی خوشبختی تو را می خواهم.
گل پژمرده : افسوس که بهای عشقت را ناچیز پنداشتم.
گل مریم : به پاکدامنی تو درود می فرستم.
گل کوکب : چرا بیهوده قلبم را افسرده می سازی؟
گل رازقی : شفا و بهبودی ترا آرزو دارم.
گل لاله : تو که دل مرا غم زده می خواهی این من و این دل دردمند من
گل سنبل : تو به منزله باغ پر گلی هستی که دلدادگان را از تو نتیجه ای نیست.
گل بیدمشک : اگر می سوزم و خاکستر میشوم گناه از بخت نامساعد من است ترا می بخشم.
گل رازیانه : هر چند در کنارم نیستی ولی نگاهت در تنهایی مونس من است.
گل ناز : ناز و دلبری جامه ایست که به قامت تو دوخته اند.
گل یاسمن : دستی است که دامن دلدار می گیرد و زبانی است که تمنا میکند.
گل یاس : از من نخواه که جز راستی سخن گویم من شیفته تو هستم.
گل چای : بختم بیدار و طالعم میمون است.
گل هرزه : حساس و موشکافم و بر عشق گذشته حسرت می خورم.
گل حنا : بیشتر از این دیگر فریب تو را نمی خورم.
گل شیپوری : به تو اطمینان میدهم که جنجال حسودان در عشق ما اثری نخواهد داشت.
گل مروارید : این آواز حزین دلداده ایست که برای آخرین بار سخن می گوید.
گل سوری : عزیزم با من مهربانتر از گذشته باش.
گل عباسی : تو مایه امید و سرچشمه آرزوهای منی.
گل شمعدانی : عشق لازمه زندگی است و بدون عشق نمیتوان زنده بود.
گل نرگس : خود را این همه سزاوار عتاب نمی بینم دلم از نامهربانی های تو به ستوه آمده است.
